Adolescencija je razdoblje posebnog rizika za razvoj poremećaj hranjenja. Uobičajena je praksa da se prvo započne sa somatskom dijagnostikom i terapijom, a nakon toga se primijeni psihijatrijska dijagnostika i liječenje. Pojedini autori navode premorbidne karakteristike ličnosti koje mogu biti podloga za razvoj poremećaja hranjenja. To su pretjerana potreba za prilagodbom okolini na račun vlastite individualnosti i autonomije, perfekcionizmom te opsesivnost, no pitanje njihova međudjelovanja ostaje i dalje otvoreno. Psihodinamski gledano, kod poremećaja hranjenja prisutni su različiti deficiti ličnosti i psihički konflikti, a posebno problemi individuacije, autonomije te edipski konflikt. Poremećaji hranjenja imaju ozbiljnu prognozu, o čemu je potrebno informirati i pacijente i roditelje. Pokazalo se da je prognoza AN-a kod mlađih pacijenata povoljnija nego kad se bolest pojavi u odrasloj dobi. U novijim se istraživanjima govori o stopi izlječenja od oko 70 do 80 %.
